Reprodukcja planu stolicy z 1955 r. i esej historyczny przybliżający ówczesne miasto znalazły się w nowej publikacji Muzeum Warszawy. To plan stolicy w dziesiątym roku odbudowy i przykład deformacji przestrzeni, cenzurowania jej elementów - mówią autorzy. - Pomysł serii wziął się chyba z takiego wielkiego zamiłowania do Warszawy i kartografii. Jestem geografem, kartografem, zajmującym się od lat dawnymi planami Warszawy, tematyką, którą na dobrą sprawę już się prawie nikt nie zajmuje. W związku z czym to okazja, by siać tę wiedzę i próbować zarażać tych, których interesuje przestrzeń miasta opowieściami o planach Warszawy jako tym szczególnym źródle wiedzy - opowiadał jeden z autorów wydawnictwa "Plan Warszawy 1955" i autor koncepcji serii Paweł E. Weszpiński. W jego ocenie dzięki takim planom przede wszystkim możemy poznać przestrzeń miasta i spojrzeć na nią z zupełnie innej perspektywy. - Z „lotu ptaka” popatrzeć na najróżniejsze układy przestrzenne zupełnie niedostrzegalne z perspektywy przechodnia i spróbować to miasto zrozumieć - mówił Weszpiński. Publikacja jest już piątym z planów miasta prezentujących Warszawę w różnych momentach jej historii. - Zaczęliśmy od roku 1768 i mniej znanego przetworzenia jednego z najbardziej znanych planów Warszawy Georgesa Louisa Le Rouge. Później przeskoczyliśmy w dwudziestolecie międzywojenne w 1939 r. i plan miasta wydany chyba przez najzacniejszą ówczesną oficynę międzywojenną, czyli lwowską „Książnicę-Altas” - relacjonował. - Później cofnęliśmy się nieco, do roku 1912 i planu lindleyowskiego, czyli takiego zwieńczenia dzieła kartograficznego Lindleya towarzyszącego budowie wodociągów i kanalizacji. Następnie znów się trochę cofnęliśmy do 1825 r. i jednego z najbardziej szczegółowych w dziejach miasta planu z okresu Królestwa Polskiego doby konstytucyjnej. Obecnie przeskoczyliśmy w inną stronę na osi czasu, czyli do 1955 r., by pokazać zupełnie inny, niesamowicie zafałszowany obraz miasta - powiedział Weszpiński.